سلام به بهترين دوست و بهانه ام براي زندگي ، چه لحظه ها كه تو زندگي ام گمت
كردم اما تو هميشه كنارم بودي . چه دقيقه ها كه حضورت رو فراموش كردم اما تو
فراموشم نكردي ، چه ساعتها كه غرق در شادي و غرور ، تو رو كه پشت همه
موفقيت هاي من قايم شده بودي ، از ياد بردم ، اما تو هميشه به يادم بودي . چه
روزهايي كه سرم رو تو لاكم كردم و توي غصه هايي كه فكر ميكردم تو براي تلافي
كارهاي بدم برايم فرستادي دست و پا زدم ، اما تو هميشه كاري رو كردي كه به
صلاح منه . چه ماههايي رو كه با هات قهر كردم و فكر مي كردم منو دوست نداري ،
اما تو با توفيق يك كار خوب به من ثابت كردي كه دوستم داري و چه سالهايي كه
توي خلوتم ازت نترسيدم اما تو هميشه منو بخشيدي . تو هميشه با من بودي ،
وقتي زمين خوردم تو با نور اميد نيرويي به من بخشيدي كه بتونم دوباره ادامه بدم .
وقتي خسته از همه جا و همه كس نا اميدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادي . وقتي
تو زندگي ام سرنوشت ، منو سر دوراهي قرار داد تو راه درستو بهم نشون دادي ،
وقتي از آدمهاي دورو برم دلم گرفت و دنيا غم هاشو بهم ارزوني كرد تو به قلب من
آرامش دادي ، تو باحضورت به خنده هايم هدف دادي به گريه هايم دليل دادي به
زندگي ام و به نفس كشيدنم رنگ دادي . وقتي ازت سوال كردم جواب سوالهامو
دادي . وقتي مي سوختم تو لذت پختن روحم رو به من چشوندي ، وقتي قلبم تپيد
تو همه عظمت و بزرگيتو تو قلب كوچيك من جا دادي . وقتي براي اولين بار از ديگران
حرف شنيدم راه تازه اي برام باز كردي تا گذشت و بخشش رو ياد بگيرم .
وقتي بهم بخشيدي و ازم گرفتي فهميدم معادله زندگي نه غصه خوردن واسه
نداشته هاس ، نه شاد بودن واسه داشته ها و وقتي به ازاي نداشته ها بهم
چيزاي ديگه اي دادي اونوقت به بزرگي و مهربونيت بيشتر پي بردم و فهميدم بيشتر
از اون چه كه هست بايد مهربون باشم .
وقتي بعضي دعاهامو زود اجابت كردي ، بعضي ها رو دير و بعضي ها رو اصلا ،
فهميدم براي رسيدن بايد كمي عجله كرد ، گاهي صبر كرد و گاهي كنار كشيد .
وقتي ديگران درد دلاشونو برام گفتن و من خالصانه رو به درگاهت براشون دعا كردم
فهميدم كه غم و غصه هاي ديگران بارش سنگين تر از غصه هاي خودمه ، اونوقت
توي وجودم شيريني به ياد ديگران بودن رو چشيدم . وقتي ديگران فقط با گفتن يه
جمله همه ارزش و اعتبارم رو زير سوال بردن اونوقت فهميدم بعضي آدمها معناي
واقعي خيلي چيزها رو درك نمي كنن ، پس ياد گرفتم بيشتر به آدمها براي پيدا
كردن راه درست فرصت بدهم .
تو ، توي پستي و بلندي هاي زندگي خيلي چيزا بهم ياد دادي و هر چي بيشتر ياد
گرفتم بيشتر فهميدم كه نمي دونم و چيزاي زيادي براي ياد گرفتن باقي مونده . و
من مطمئنم تو همه اون چيزا رو بهم ياد ميدي . قصه هاي زيادي پيش رومه ، تا منو
قدمي به شناخت خودم و قدمي به سوي تو و شايد قدمي به لقاي تو نزديك تر كنه .
من همه داشته هامو مديون تو هستم . زندگي براي من وقتي معناي زنده بودن
ميده كه تو كنارم باشي چون مي دونم تو همه اون چيزايي كه لازمه من بدونم بهم
مي گي . زندگي بهانه مي خواهد چه بهانه اي قشنگ تر از تو .
من این متن را از وبلاگی برداشتم امیدوارم شما هم خوشتون بیاد
برچسب:
نویسنده: علی حسنی